(نعمت فراموشی)
1_ فراموشی هم یکی از نعمتهای خداوند است اما همه نعمتها میتوانند به نقمت و به اسبابی برای سقوط از ارزش و دوری از حق تبدیل شوند مثل آنکه گاهی خوبیهای دیگران را فراموش میکنیم و این فراموشی رفتار ما را تغییر میدهد تا جاییکه درستیها را به دشمنی و محبتها را به تنفر تبدیل میکند اما اگر فراموشی را هنگامیکه کوتاهی و نقصی دیگران را فراموش میکنیم در نظر بگیریم باید خدا را بهخاطر این نعمت که به ما فرصت عبور از غمها و غصهها را دادهاست شکرگزار باشیم.
(فراموشی در جایگاه صحیح)
2_ اگر انتظار کسی را میکشید که از شما فرار میکند باید صبری راسخ عشقی بیحد و عمری دراز داشته باشید.
(مانع اصلی)
3_این فرض که دیگران مانع رسیدن ما به خوشبختی و اهداف متعالی هستند فرضی اشتباه است. مانع اصلی خود ما هستیم و نمونهای از بزرگترین عیبهای ما 1_تعریف غلط از خوشبختی 2_ اشتباه در انتخاب اهدافی متعالی و 3_کوتاهی در رسیدن به آنهاست .
(برملا سازی)
4_زشت این است که زیباییها را نبینی و زشتتر این است که زیباییهایی را که میبینی انکار کنی و زشتتر از این کارها این است که زشتیهایی را که خدا پنهان کردهاست تو آشکار کنی.
5_خطورات ذهنی خود را با یادآوری خاطرات دلخواه کنترل کنید و گاهی برای بهخاطر آوردن یک خاطره خوب وقت بگذارید و انرژی صرف کنید.
(خودکنترل گری)
6_کمترین فایده خوشبینی سلامت روح و آرامش روان خود شماست.
(دشمن دوست شما)
7_دشمنترین دشمنان شما همان پاچه خوارترین و غلو کننده ترین دوستان خود شما هستند.
(چشم عقل)
8_مراقب دلسوزیهایی که چشمبسته و بیشاز حد برای شما دلسوزی میکنند باشید چون صالح شما را با چشم و احساس خود میبینند نه با چشم عقل و خرد.
(نتیجه مساعد)
9_هر کاری اگر در زمان خودش انجام شود هزینه بیشتری را طلب میکند و نتیجه آن با توقعی که از انجام میرود فاصله دارد.
(جمله بر حق)
10-گاهی یک جمله کوتاه از ساعتها پند و موعظه اثربخشتر است بهشرط آنکه بهجا، بهموقع، به اندازه، به لحن شایسته و بدون غرض گفته شود.